Een juiste financiering van Brussel: elementen voor een objectief debat

Recentelijk heeft de Brusselse regering aan specialisten gevraagd om te onderzoeken welke posten aan de basis liggen van de structurele onderfinanciering van het Brussels Gewest.

Naar verluid zouden in dit verslag een aantal héél duidelijke elementen naar voor komen, waarvan sommige tot hiertoe onderbelicht werden.

Laten we ze even op een rijtje zetten.

Een eerste, tevens belangrijkste element is blijkbaar het feit dat Brussel meer dan 400 miljoen euro misloopt doordat de solidariteit tussen gemeenten omzeggens niet meespeelt. In de andere gewesten bestaat er solidariteit tussen de (meer) landelijke gemeenten en de (armere) steden via het gemeentefonds.
Bij wijze van voorbeeld, voor Vlaanderen ziet de verdeelsteutel er als volgt uit:
http://212.123.19.141/ALLESNL/wet/detailframe.vwp?WETID=-1&SID=0
Aangezien er in het Brussels gewest geen echte solidariteit is tussen de gemeenten (wel integendeel, er is eerder sprake van concurrentie) en er geen beroep kan gedaan worden op het rijke(re) hinterland, blijft het hier solidariteitsprinciepe een wensdroom.

Verder zou Brussel ook een kleine 100 miljoen euro moeten ontvangen, rekening gehouden met de grote concentratie aan kansarmen in ons gewest. Gezien de huidige prognoses inzake bevolkingsaangroei in de komende tien jaar dient dit bedrag als zeer conservatief beschouwd te worden en zal het snel moeten groeien!

Brussel is een geografisch klein gewest, dat wel veel politieke en administratieve functies waarneemt, waarmee niet onaanzienlijke bedragen aan gekoppeld zijn, die verhoudingsgewijs veel hoger liggen dan in de andere gewesten. Ook dit gegeven zou goed zijn voor tientallen miljoenen euro aan uitgaven die nergens gecompenseerd worden. Geschatte kostprijs: iets minder dans 100 miljoen euro.

Ons stadsgewest staat verder borg voor politie- en ordediensten - niet alleen voor wat nodig is voor de 19 gemeente- , maar ook voor tal val publieke opkomsten, Eurotoppen, nationale en internationale betogingen die moeten omkaderd worden, enz... waardoor de gemeenten 12% (in plaats van 9% elders) aan de zes politiezones toekennen, wat goed is voor een dikke 50 miljoen euro.

Reken daar nog eens de 'dode hand' bij, die geschat wordt op meer dan 300 miljoen, en er ontstaat een totaal nieuw kostenplaatje.

Uiteraard mogen de inkomsten niet over het hoofd gezien worden: Beliris is goed voor honderden miljoenen euro, maar daar dient aan toegevoegd dat heelwat projecten die binnen het kader van Beliris worden uitgevoerd, in feite door de federale overheid zouden moeten gedragen worden. Ook zo voor een aantal NMBS-projecten.

Natuurlijk heeft Brussel ook specifieke inkomsten (op kultuur- en toeristisch gebied, bijvoorbeeld), en daarom zou het juist goed zijn dat het Brussels Gewest over eigen ministers voor toerisme en voor kultuur zou kunnen beschikken.

En, laten we wel wezen, Brussel moet ook een aantal interne maatregelen treffen: zo bijvoorbeeld de activering van de aankoopcentrales voor de gemeenten, politiezones en huisvestingsmaatschappijen.

En moeten er nu per sé 33 huisvestingsmaatschappijen in Brussel aanwezig zijn? Zou het niet wat eenvoudiger kunnen, door te fuseren en daarbij meteen rekening te houden met de regionale planning die bvb aanduidt waar er nog beschikbare ruimte voorhanden is? Om aldus te vermijden dat regionale huisvestingsplannen worden afgeblokt door gemeenten?

Men kan voor- of tegenstander zijn van de fusie van gemeenten (persoonlijk zie ik meer voor- dan nadelen), maar of de 19 baronnieën nu al dan niet blijven bestaan, er zal beter en meer moeten samengewerkt worden.
Dan pas zal onze claim als rechtmatig kunnen aanhoord worden.

Of toch niet? Want indien de vraag naar een rechtvaardigere financiering er komt van een of andere 'taalzuivere' politieke partij,, zal ze in eerste instantie botsten op weerstand van de andere communautair opgedeelde partijen, die de zaken zullen bekijken met een verwrongen communautaire bril....

Hoe dan ook, laten we -als Pro Bruxselaars- hopen dat er een aantal van deze argumenten in de Vandelanoote-nota mee werden opgenomen en tot hun recht zullen komen!

Regeringsonderhandelingen "Game over.... tilt"

Sinds de voorbije verkiezingen, die door sommigen als een ware aardverschuiving werden ervaren, werden de kaarten grondig door elkaar geschud.

Op een rijtje gezet: de mokerslag die CD&V werd toegediend, de MR die er niet in slaagde de PS naar de kroon te dingen, de magere resultaten voor de VLD ten gevolge van het optreden van diens onstuimige jonge voorzitter en de SP.a die maar niet van de grond raakt, ondanks het grondige denkwerk van de Frank Vandenbroecke's en Johan Vandelanotte's.
De meteorietpartij NV-A had dus de nodige speelruimte om aan te tonen dat het meer in de mars had dan een radicaal discours; dat het ook op politiek vlak iets te betekenen had. Het is inmiddels afwachten geblazen. De met de nodige pretentie genoemde 'high level groep' doet het inmiddels ook niet beter, de twee spilfiguren hebben er trouwens inmiddels de brui aan gegeven.

Voor wat Brussel betreft bleek zeer snel dat het centrale discussiepunt de 'juiste financiering' zou worden, en zo is trouwens ook gebleken.

Voor zover geweten waren de verschillende partijen ei zo na rond met een akkoord, maar de niet doorgepraatte problemen bleven overeind: Vlaanderen blijft Brussel beschouwen als een tweederangsgewest dat evenwel broodnodig is voor het internationaal imago van een "Vlaamse Staat", terwijl de franstaligen het hebben over zelfbestuur van de Gewesten (onder meer bij monde van Rudy Demotte), wat evenwel gepaard zou gaan met een versterking van de "as Brussel-Wallonië", zoals in het plan B, in sommige kranten uiteengezet, staat ingeschreven. Onnodig te stellen dat eens te meer, de Brusselse bevolking niet werd geraadpleegd over deze gang van zaken. Wellicht omdat ze herhaaldelijk te horen heeft gegeven dat ze lak had aan het statuut van ondergeschikt gewest, maar ook geen heil ziet in de franstalige artefact 'Brussel-Wallonië'.

Heden wordt er alsmaar opener gepraat over de resultaten van diverse geloofwaardige studies, die aantonen dat de financiële transfers van Brussel naar Wallonië -volgens de laagste ramingen- minstens zes miljard euro zou bedragen, en van Brussel naar Wallonië minstens vier miljard. Dit stelt natuurlijk de ganse problematiek van de 'correcte financiering' in een totaal ander daglicht.

De doorsnee-Brusselaar, die inmiddels toch wel op de hoogte is van het feit dat Brussel heden de middelen niet ontvangt waarom het recht heeft, aanziet nu met lede ogen dat het Gewest op een structurele wijze gepluimd wordt en dat de rijkdom die er in dit Gewest voortgebracht wordt, via kreupele akkoorden en foutieve financiële evaluaties naar elders wordt versluisd.

Brussel moet het hoofd bieden aan een enorme uitdaging, met name de bevolkingsexplosie die ons te wachten staat, waarbij in de loop van de volgende tien jaar 150.000 mensen zullen bijkomen, met andere woorden anderhalve keer Leuven of 5 maal Louvain-la-Neuve, om maar twee voorbeelden te geven.
Aangezien de overgrote meerderheid van deze bevolkingstoename zal plaatsvinden in kansarme groepen, zullen we binnen afzienbare tijd voor een haast onosplosbare komen te staan en zullen de problemen zich opstapelen (wegens gettovorming, gebrek aan opleiding en culturele vorming, enz...)

De multiculturele samenleving zal niet meer de mooie droom zijn van de XXIe eeuw maar zou wel eens kunnen verworden tot een ware nachtmerrie indien er niet gepast gehandeld wordt, om te vermijden dat de weg geëffend wordt voor -een nederlandstalige of franstalige- evenknie van Geert Wilders.
Hoog tijd dus dat men in Brussel ophoudt met rondjes te rijden, mooie redevoeringen te houden, thinks tanks op te zetten en universitaire colloquia te organiseren. Tijd dus dat de Brusselaars zelf eens een vertoning van de "Stomme van Portici" opvoeren. Vraag is niet meer of dit zal gebeuren, maar gewoon: wanneer!